Februari in België. Je vertrekt naar je werk terwijl het nog donker is, de lucht hangt als een natte handdoek boven de stad en de thermometer raakt overdag amper de zeven graden. De zon is een gerucht. Op je weerapp staat al weken hetzelfde grijze wolkje.
Aan de andere kant van de oceaan zit Mexico op dat moment midden in het droge seizoen. In de hoofdstad valt in februari gemiddeld amper een halve centimeter regen, de hele maand samen. Je ontbijt buiten, met een trui over je schouders die je tegen tien uur in je rugzak propt. En dat is het mooie aan deze maand: het weer zit niet op één plek goed, maar in het hoogland, de jungle en aan de kust tegelijk. Dat valt zelden zo mooi samen.
Hoogland: zon op je gezicht, een trui voor ’s avonds
Mexico-Stad ligt op 2.240 meter. Dat merk je aan je ademhaling als je de eerste dag te snel een trap op loopt, en aan het licht: scherp, helder, bijna blauw. In februari wordt het overdag een graad of 24, ’s nachts zakt het naar een frisse 8. Regen is er nauwelijks. Ter vergelijking: in augustus valt er zo’n dertig keer zoveel.
Dat maakt de stad in februari op haar best. Je slentert door brede lanen vol bomen, eet taco’s al pastor aan een plastic tafeltje op de stoep en zit ’s avonds met een mezcal op een dakterras zonder dat een onweersbui je plannen doorkruist.
Oaxaca ligt lager, rond 1.550 meter, en is merkbaar warmer. Overdag loopt het kwik daar op tot ruim 30 graden, maar de lucht is droog, dus het voelt niet plakkerig. ’s Nachts koelt het af naar zo’n 12 graden. De heuvels rond de stad kleuren goud en okerbruin in plaats van groen, en op de markten ruik je geroosterde cacao, chili en houtvuur. Op de ruïnes van Monte Albán, hoog boven de vallei, heb je in deze tijd van het jaar een uitzicht dat in het regenseizoen vaak achter de wolken verdwijnt.
Chiapas en Palenque: de jungle op zijn vriendelijkst
Eerlijk is eerlijk: in het regenwoud van Palenque regent het altijd wel eens. Dat hoort bij een jungle. Maar het verschil tussen de seizoenen is groot. In februari valt er gemiddeld zo’n 130 millimeter, verspreid over een handvol dagen. In september is dat meer dan 500. Een bui in februari is een korte douche die het stof van de bladeren spoelt, geen dagenlange stortvloed die paden in modderbanen verandert.
De temperatuur zit rond 29 graden overdag en 19 ’s nachts. Dat is warm en vochtig, maar nog niet de verstikkende hitte van april en mei. Sta je vroeg op, dan hangt er mist tussen de tempels en hoor je brulapen die klinken alsof er een vrachtwagen door het bos rijdt. Rond tien uur trekt de nevel op en zie je de piramides, half overwoekerd door wortels en lianen, in het groene licht staan.
Ook de rivieren en watervallen in de regio profiteren van de drogere maanden. Met minder regen spoelt er minder modder mee, en kleurt het water turkoois in plaats van bruin. Zwemmen in een natuurlijk bassin na een warme wandeling: daar heb je in februari de beste kansen op.
Yucatán en Isla Mujeres: Caraïbisch blauw zonder orkaanstress
Het orkaanseizoen op de Atlantische Oceaan loopt officieel van 1 juni tot 30 november, met de piek tussen half augustus en half oktober. Februari ligt daar ver buiten. Je hoeft dus niet elke ochtend de weerberichten te checken of je stranddag doorgaat.
Aan de Caraïbische kust wordt het in februari overdag zo’n 30 graden, ’s nachts rond 21. Er valt een vijfde van de regen die oktober brengt. De zee schommelt rond 25 graden: koel genoeg om verfrissend te zijn, warm genoeg om er een uur in te blijven liggen zonder te rillen.
Op het schiereiland zelf duik je in cenotes, de zoetwaterbronnen in het kalksteen waar het licht als een schijnwerper door een gat in het plafond valt. Het water is er het hele jaar fris, en na een dag in de zon is dat precies wat je nodig hebt. Op Isla Mujeres ruik je zout en zonnecrème, eet je vis die ’s ochtends nog in het water zat en kijk je ’s avonds hoe de lucht boven de zee van oranje naar paars kleurt. Zonder een onweersfront aan de horizon.
👉 Op 3 februari 2027 vertrekken we met een groep voor 18 dagen door Mexico, langs hoogland, jungle en Caraïbische kust. Je boekt alleen, maar je reist samen, met mensen die net als jij liever een cenote induiken dan op een ligbed blijven liggen. Benieuwd?
