Reisleidster Roselien begeleidde vorig jaar de groepsreis Marokko – Poort naar de Sahara. Een avontuur dat blijft nazinderen. Nu telt ze af naar de volgende editie eind december. Op het programma staan onder andere een 3-daagse woestijntrekking, een bezoek aan het bruisende Marrakesh en wandelingen over indrukwekkende bergpassen. Roselien neemt je alvast mee doorheen de hoogtepunten van deze prachtige reis.
In een notendop:
De Sahara trekking was absoluut het hoogtepunt! 3 volle dagen stappen in the middle of nowhere bracht ons naar een compleet ander landschap.
Teatime! “Maar eerst thee”, werd er ons soms gezegd. In Marokko betekende dat simpelweg even neerzitten en ontspannen, een heerlijke traditie die na onze lange trektocht zeer welkom was.
De betoverende zonsondergangen elke avond, supermooi om te zien en altijd een heel gezellig moment met de groep.
Een persoonlijke kennismaking met de lokale cultuur
De beste manier om een cultuur te leren kennen is via de bevolking. Gedurende de reis word je vergezeld door een lokale gids én een kok tijdens de 3-daagse Saharatrekking. Zij zorgen voor een persoonlijke beleving van de Marokkaanse tradities en gewoonten.
Roselien: “In het begin van de reis gaven onze gids en kok af en toe wat uitleg over hun leven in Marokko. Na een paar dagen begrepen ze echter dat we oprecht geïnteresseerd waren in het land, hun levensstijl en persoonlijke verhalen. Je merkte dat Brahim (lokale gids) zich na een tijdje meer op zijn gemak voelde. Daardoor gaf hij meer inzicht in zichzelf en Marokkaanse tradities en cultuur. Ik vond het heel mooi om te zien hoe hij de groep steeds meer toeliet en wij daarop weer meer vragen durfden stellen. Zo ontstonden er echt toffe gesprekken.”
Herinneringen om te koesteren
Naast de activiteiten op het programma is er ook ruimte voor enkele rustmomenten. Tijd om even te bekomen van de vele indrukken en belevenissen. Maar ook tijd om je medereizigers wat beter te leren kennen!
Roselien: “De gezellige momenten met de groep, vooral voor, na, en tijdens het avondeten, waren bijzonder sfeervol. Ik herinner me levendig hoe we na het eten met z’n allen in de tent spelletjes speelden. Iemand had black stories meegebracht, en wat hebben we gelachen!”
Buitengewoon overnachten
Bij Bunkhouse geloven we dat het juiste verblijf je reiservaring nog authentieker kan maken. Daarom gaan we steeds op zoek naar unieke accommodaties waarbij je het land van bestemming en zijn inwoners écht leert kennen. Ook in Marokko verblijven we in enkele pareltjes.
Roselien: “De verscheidenheid aan overnachtingsplaatsen voegde echt iets extra toe aan de reis. We verbleven op zo veel verschillende soorten plekken: gedurende de Saharatocht sliepen we natuurlijk in tentjes, maar ervoor en erna kwam echt alles aan bod: een riad, een hotel, een herberg, een kasbah … Het was geweldig om de verschillende gebouwen en architectuur te kunnen bewonderen.”
Couscous in de woestijn
Dat Marokko een lekkere keuken heeft, is geen geheim. Zo’n vers bereide maaltijd smaakt nóg beter wanneer je omringd wordt door prachtige landschappen en goed gezelschap.
Roselien: “Het eten was voortreffelijk! Lokaal, vers, gezond en ook nog eens superlekker. We hadden een persoonlijke kok mee tijdens de reis en er werd dus zowel ’s middags als ’s avonds een maaltijd voor ons bereid. Onderweg stopten we soms zodat hij inkopen kon doen op een marktje. En dan was het tijd voor een picknick in de woestijn, een picknick tussen de palmbomen, een ontbijtje buiten in de vroege uren, maar we aten ook wel eens binnen hoor! Genieten in een lokaal restaurant of van een heerlijk diner aan onze riad.”
Ook zin gekregen in dit Marokkaanse avontuur? Schrijf je hier in!
Zonder onze enthousiaste reisbegeleiders, geen Bunkhouse! Dankzij hun ervaring en terreinkennis maken ze van elke groepsreis een succes. Ines Goovaerts is een van hen. Bruisend van energie neemt zij de deelnemers met veel plezier op sleeptouw en bezorgt hen keer op keer een zorgeloos avontuur om nooit te vergeten. Lees hier hoe zij dit zelf ervaart!
Stel jezelf even kort voor: wie ben je en wat doe je in het leven?
Ik ben Ines, freelance natuurfotograaf en reisbegeleider. Twee jobs die heel leuk hand in hand gaan! Tien jaar geleden begon ik de wereld rond te reizen en werkte onderweg wat in de toeristische sector. Eens ik genoeg ervaring had opgedaan, voelde ik me gesterkt om als zelfstandige te beginnen.
Hoe lang begeleid je al reizen bij Bunkhouse?
Ik denk dat we elkaar zo’n drie à vier jaar geleden leerden kennen op een vakantiebeurs. Het bleek meteen een match made in heaven: Bunkhouse biedt avontuurlijk, off grid reizen aan, en dat is helemaal mijn ding. Omgekeerd kan ik hen ook een begeleiding aanbieden die volledig bij hun programma past.
Ik begeleidde ondertussen Kroatië – Eilandhoppen in de zon al twee jaar op rij. Dat is echt een super toffe reis met veel avontuur. Zon, oceaan en strand: wat wil een mens nog meer? Daarnaast deed ik ook Montenegro – Multi-avontuur in de Balkan. Ook deze reis is heel avontuurlijk en natuur-gericht. We gaan daar bijvoorbeeld echt de bergen in.
Kajakken in KroatiëCanyoning in MontenegroRafting in Kroatië
Wat vind je dan zo leuk aan reisbegeleiding?
Zelf ben ik een persoon die graag opzoekt, uitdenkt en inplant, terwijl er heel wat mensen zijn die juist even de knop willen uitzetten wanneer ze op vakantie zijn. Voor zo’n mensen is er een reisbureau zoals Bunkhouse en een reisbegeleider die helpen die stap te zetten. Ik vind het zalig de persoon te kunnen zijn die hen op sleeptouw neemt en de schoonheid van de natuur laat zien.
De reizen van Bunkhouse zijn ook enorm goed georganiseerd, wat het een plezier maakt ze te begeleiden. Er wordt steeds heel goed gecommuniceerd, zowel naar reisbegeleider als deelnemers toe. Je voelt dat je in goede handen bent!
Hoe bereid jij je voor op een groepsreis?
Ik hou van structuur! Daarom doe ik voor vertrek heel wat research: ik zit samen met de persoon die de reis geproduceerd heeft, maak een Excel met een uurrooster van alle dagen, check op voorhand hoe de groep er ongeveer zal uitzien …
Soms loopt er natuurlijk iets niet volgens plan. Zoals toen onze ferry in Kroatië was afgelast door een storm en we vast zaten op een eiland. In dat geval is het belangrijk de deelnemers hier zo weinig mogelijk bij te betrekken, zij zijn namelijk op vakantie en moeten zich geen zorgen maken. Ik “stress” eerst wat intern met Bunkhouse om een oplossing te zoeken, nadien kan ik dan ontspannen communiceren naar de groep toe. Als we de reisroute of de planning moeten aanpassen, gebeurt dat trouwens sowieso in samenspraak met de deelnemers: ik hecht heel veel belang aan ieder zijn/haar mening. Het is dan ook niet voor niets een ‘groeps’-reis, hé.
Bjelasica MountainDurmitor NPBiogradska Gora NP
Je hebt al veel gereisd, is er iets dat je voor het eerst deed of ontdekte op Bunkhouse-reis?
Ik ben enorm geschrokken van hoe wild Montenegro wel niet is. Want je weet hoe de Balkan eruitziet – of je denkt dat je dat weet, maar dan word je daar plots omringd door heel wilde landschappen met weinig nederzettingen en inwoners. Zot hoe dichtbij je al zo wild kan gaan!
Nog toekomstige reisplannen?
In januari begeleid ik Thailand. In februari 2023 reisde ik daar vijf weken rond met mijn vriend en de trekrugzak, dus heel veel zin om daar nu naar terug te keren en ook anderen de pracht van Thailand te laten zien! Daarna doe ik de reis Marokko – De poort naar de Sahara. Ook daar kijk ik ontzettend naar uit. Het belooft een prachtige reis te zijn die heel goed ineen zit. Ik ben alvast benieuwd om golden hour in de woestijn mee te maken. Hopelijk kan door onze steun aan de toeristische sector Marokko ook snel weer op de been komen na de natuurramp in september.
Maar eerst ga ik nog even zelf op vakantie naar Australië met een vriendengroepje. Enkele jaren geleden trok ik met een vriendin door Canada. Zij werd onderweg verliefd op een Australiër, en gaat nu trouwen. Ik ga zo veel mogelijk ontspannen! Maar aangezien ik sowieso veel foto’s trek, zijn mijn werk en privé natuurlijk nooit echt gescheiden. (lacht)
Dit is geen reis voor coole kikkers: maak je klaar voor een onderdompeling in het nog rauwe, pure en ongerepte Zuid-Amerika!
Onze reis begint in de wilde jungle van Amboro, waar we ons meteen echte padvinders wanen en waar we de ruwe natuur van het Andesgebergte en het Amazonevuur inademen. We slapen in ecolodges in een nederzetting die 100% ecologisch en self-sustainable is. “Royco” vakantiegevoel met stapschoenen, zo voelt het wel.
Vergeet je niet even te ademenen tussen al je oooh’s en aaah’s door? Het lijkt wel alsof we net met een space shuttle de ruimte in werden geschoten, wanneer we toekomen aan de groteske Salar de Uyuni. Tijdens onze 4-daagse tocht worden we in Ciudad del Encanto stil van hoe de natuur zulke mooie en vreemde architecturale bouwwerken creëert. Met wat geluk zien we gordeldiertjes hun weg banen tussen deze grote “stad” van kolossale zand-en rotsformaties. Beware: je ervaart meteen hoe onze Pacha Mama dit doet: het is er very, very windy.
Weet je nog hoe je je als kind, tijdens voorgelezen bedtime-sprookjes, in je fantasie bewoog door een magische wereld van snoepjesachtige kleuren en roze vogels? Alice in Wonderland-stijl? Hier is het gewoon de realiteit. De gekleurde meren en flamingo’s doen je in Wonderland, of – op zijn minst – in een schilderij van Dalí wanen. Zoals ik al zei, vergeet even niet te ademen.
Wat zei je, therapeut? Fallisch syndroom? Dan zal je je wellicht thuisvoelen op dit merkwaardige eiland van cactussen die hoog boven je uitrijzen te midden van een volledig wit landschap. Een recept voor je dromen.
Even verder hou je best je adem in, of hou je neus zeker toe. We kwamen ze al tegen op onze weg, de uittorende vulkanen, maar nu prikkelen ze al onze zintuigen! De bewegende grond, de geisers van sulfur… we zitten precies te midden van de volgende Back to the Future film.
Tot rust komen doen we vervolgens in het zouthotel, waar zelfs het bed gehouwen is uit zout. Deze grootse buitenaardse zoutvlakte laat z’n sporen achter. Voor altijd in je gedachten.
En alsof dat nog niet genoeg is? Trek die donsjas aan ’s avonds laat! Nergens zijn de sterren én de melkweg zo duidelijk als tijdens deze avondwandeling!
Intussen goed geoefend op ademnood, trekken we in het Condoriri-gebergte rondom La Paz helemaal off the beaten track het hooggebergte in. Deze excursie toetst onze fysieke fitheid terwijl we continu beloond worden met uitzichten waarvan geen ansichtkaart of foto recht doet aan de werkelijke natuurpracht. We leven buiten, we leven hier en nu. De natuur leert het ons wel.
“Hè Hè. Dan gaan we nu even relaxen rondom een meertje.” Nee hoor! We gaan naar de bakermat van de Inca-cultuur op het adembenemende Isla del Sol aan het befaamde Lago Titicaca. Nooit heb je zo’n geweldige zonsondergang gezien of de inheemse cultuur van zo dichtbij meegemaakt. Want, wij nemen je mee naar de beste plekjes, bij rasechte locals. Als we geluk hebben, woedt er een onweer in de bergen rondom en krijgen we een extra film te zien.
Kortom, Bolivia: niet voor bange kikkers. Wél voor mensen die hun stoute schoenen durven aantrekken.
Onze collega Ine trok in 2021 richting Kroatië en beleefde er de Indian summer van haar leven. Kroatië is een toeristisch land maar wanneer je deze parel buiten de zomervakantie bezoekt, waan je je in een waar paradijs.
Het land heeft letterlijk alles!
Zo trek je op een uurtje van rotsachtige bergen naar goudgele stranden die geflankeerd worden door de felblauwe Adriatische zee. Onderweg geniet je van het zicht op uitgestrekte landschappen en schattige mediterraanse dorpjes. Je vindt er ook een mix van de oude Romeinse cultuur, de middeleeuwse bouwstijl en het hedendaagse Kroatië in indrukwekkende steden zoals Split en Dubrovnik.
Kroaten maken het graag spannend. Dit merk je niet alleen aan hun wegen die langs de afgrond tussen de bergen en de zee kronkelen. Ze houden van avontuurlijke activiteiten en het aanbod is dan ook groot. Zo kan je er mountainbiken, zeekajakken, zeilen, raften, ziplinen en hiken.
Heel uniek is ook hun eilandleven. Verscheidene mensen leven ver van de drukte in een prachtige omgeving op een kleiner of groter eiland. De keuze voor een eilandbezoek is immens gezien het land meer dan duizend eilanden bezit. Dit maakt de keuze dan ook enorm moeilijk. Ik merkte immers op tijdens ons eilandhop avontuur dat elk eiland iets anders te bieden heeft op cultureel en natuurlijk vlak. Ze hebben ieder hun eigen stijl. We maakten met Bunkhouse dan ook een zorgvuldige selectie van verscheidene eilanden die een aanvulling op elkaar vormen.
Dit alles wordt overgoten met een heerlijk sausje zon. Wanneer ik in september en oktober in Kroatië rondreisde, was het elke dag een aangename temperatuur tussen 20 en 27 graden in combinatie met vele uren zonneschijn. In het deel van Kroatië dat we met Bunkhouse bezoeken, nl. Centraal- en Zuid Dalmatië, is dit het weer dat je mag verwachten van april t.e.m. oktober.
Met andere woorden een vitamine D kuur die elke Belg wel kan gebruiken!
Hieronder lijst Ine op welke 5 zaken zeker niet op jouw Kroatië bucket list mogen ontbreken.
1) Het zonnige en Romeinse Split
Split lijkt van ver een dichtbebouwde stad, met een prachtige back drop. De stad ligt in een wondermooie baai aan de Adriatische Zee en van hier kan je de vele eilanden zien liggen. Het is gebouwd op de laagvlaktes voor een hoog kustgebergte en je hebt van overal een mooi zicht op deze rotsachtige bergen.
Split geeft haar geheimen niet prijs tot je wat dieper de stad intrekt. Daar kom je het ene mooie plein na het andere tegen. In smalle steegjes volgen leuke winkeltjes elkaar op en je kan erin verdwalen. Plots belandt je aan het paleis van Diocletianus. Hier bewonder je de indrukwekkende en zeer goed bewaarde gebouwen, tempels en omwalling uit de Romeinse tijd.
Split is ook de toegangspoort tot de vele eilanden voor de Dalmatische kust en dit merk je aan de drukke haven. De meeste ferry’s vertrekken van hier. Er heerst dan ook een gezellige drukte. Vergeet zeker geen tijd te maken voor een terrasje op de gezellige Riva met zicht op de oceaan.
Split is ten slotte ook de meest zon zekere plek in Kroatië, dus hieraan is er geen gebrek.
Als Romein in Split
2) Wandel in het hoge kustgebergte rond Cetina en Omis
Je ziet de bergen spectaculair oprijzen vanaf de kust. Hiertussen heeft de rivier Cetina gedurende vele jaren een indrukwekkende kloof gesleten.
Het is een omgeving waar je prachtig kan wandelen en zoals op onze groepsreis ook kan raften en ziplinen.
Omis aan de Cetina rivier
3) Uitzicht van op de top van het eiland Brac
Eén van mijn highlights op onze rondreis was zeker en vast het uitzichtpunt vanop de berg Vidova Gora. Dit is de hoogste berg van het eiland Brac. Je kan hierop rijden of deze op wandelen.
Het uitzicht is alvast fenomenaal en het raakte me sterk. Voor mij lagen eilanden uitgestrekt in een schitterende Adriatische zee en ik zag alleen maar natuur. Geen bebouwing, geen menselijke invloeden. Iets wat we in ons verstedelijkt West-Europa nog moeilijk vinden!
Hoe cool is het trouwens dat je van deze machtige plek helemaal naar beneden kan mountainbiken via avontuurlijke paden. Adrenaline verzekerd!
Kippenvel verzekerd
4) Eilandhoppen met de ferry
Als ik nog maar één vervoersmiddel in mijn leven zou mogen nemen, zou het de ferry zijn. Het is zo’n aparte en leuke manier van reizen! Je kan relaxed op een bankje zitten met een drankje terwijl je de eilanden ziet opdoemen in de verte. Intussen vaar je over een prachtig blauwe zee. Mensen zijn zo in vakantiestemming op een ferry en beginnen enthousiast een babbeltje te slaan over de reisplannen op de bestemming.
Het feit dat je met Bunkhouse op deze manier van eiland naar eiland reist, is echt een absoluut pluspunt!
Een fantastisch vervoersmiddel
5) Game of Thrones gevoel in middeleeuws Dubrovnik
Is Dubrovnik een stad vol met toeristen? JA Is Dubrovnik dan nog een altijd een bezoek waard? JA Is Dubrovnik echt een unieke stad die je nergens anders vindt? JA Voel je je echt in de Game Of Thrones serie? JA
Al deze cliché’s over Dubrovnik zijn absoluut waar! Ik was een beetje sceptisch op voorhand en had hier slechts 1 dag geboekt. Maar al snel hebben we dit verblijf verlengd. Wat een topper!
Dubrovnik is zo’n mooi bewaarde middeleeuwse stad. Alles is zoals in een film! De omwalling is spectaculair dik en volledig intact. Ook de opstelling van de stad is indrukwekkend, hoe het geplakt is tegen een hoge bergflank. Van op de omwalling krijg je een goed zicht over de hele stad.
Dubrovnik heeft een aantal brede straten die toegang geven tot de mooiste gebouwen en pleinen. Hier deed Cersei ook haar ‘Walk of shame’. Deze straten zijn plat en daarom kan je alle toeristen hier vinden. De reizigers zoals ik kunnen zelfs in Dubrovnik off the beaten track gaan door één van de vele zijstraatjes in te slaan. Deze zijstraatjes zijn opgebouwd uit honderden trappen die stijl naar boven leiden, een klim die zelfs de locals mijden 🙂 Wanneer je al zwetend deze trappen op wandelt, kan je er zeker van zijn het gevoel te hebben om helemaal alleen in Dubrovnik te zijn.
Stad met een WOW factor
Trek je graag met onze groep mee richting dit fantastische land en wil je deze 5 must do’s schrappen op jouw bucket list? Schrijf je dan in voor onze groepsreis Kroatië – Eilandhoppen in de zon.
Kenia, dat is een land met vele werelden. Van uitgestrekte savannes en grote meren tot de wereldstad Nairobi, van eeuwenoude kennis en tradities tot een intrigerende mengeling van jongerenculturen in de stad: Kenya has it all!
Tijdens deze Kenia reis neem ik jullie maar al te graag mee op ontdekking in dit gevarieerde Oost-Afrikaanse land. Al wandelend en fietsend maken we kennis met de zebra’s en de giraffen in hun natuurlijke habitat, het dorpsleven op het platteland en het ruige leven in de straten van Nairobi. Op safari rondom Lake Nakuru en in Maasai Mara gaan we op zoek naar de Big Five: leeuwen, luipaarden, neushoorns, buffels en olifanten.
Stuk voor stuk dingen die je niet elke dag meemaakt. En om de reis nog net dát tikkeltje extra te geven, gaan we ook nog op een 3-daagse bushexpeditie met de Maasai.
Ondergedompeld worden in het leven van de Maasai
Er zijn weinig gemeenschappen die zo tot de verbeelding spreken als de Maasai in Kenia en Tanzania. De meeste mensen halen zich de Maasai als volgt voor de geest: lange Maasai-krijgers in rode geruite gewaden, al springend in de hoogte, getooid in kleurrijke sieraden. Dat is dan ook hoe de meeste toeristen in Kenia de Maasai ontmoeten: tijdens een korte stop bij een Maasaidorp proef je een halfuurtje van hun traditionele welkomstdans, zie je de krijgers om ter hoogst springen, word je uitgenodigd in een traditionele manyatta-hut en heb je de kans om lokaal vervaardigde sieraden te kopen.
Ons motto is echter: hoe meer tijd je samen spendeert, hoe authentieker de ontmoeting. Dé ultieme onderdompeling in het leven van de Maasai is een meerdaagse avontuurlijke ‘back to basic’ trektocht doorheen hun leefgebied. Overleven in de natuur staat hierbij centraal.
Driedaagse trektocht door de Grote Riftvallei
Onder leiding van enkele Maasai-krijgers trekken we te voet door de vlaktes, heuvels en savannes van de Grote Riftvallei, net ten noorden van het befaamde Maasai Mara. Dit heuvelachtig gebied is van groot belang voor de Maasai die er hun vee laten grazen maar ook als trekroute voor het wildleven. Tijdens onze driedaagse trektocht passeren we manyatta’s (traditionele Maasaidorpen), herders met kuddes geiten en koeien, maar ook zebra’s, antilopen, bavianen, buffels en andere wilde dieren. Ondertussen worden we getrakteerd op spectaculaire vergezichten over de Riftvallei.
Al wandelend maken we ongedwongen en spontaan kennis met de cultuur van de Maasai. Met hun eeuwenoude tradities, maar ook met het complexe samenspel tussen lokale tradities en moderne invloeden. Zelf ben ik elke keer opnieuw gefascineerd door de symbiose tussen de Maasai en hun omgeving: hoe nauw verbonden de Maasai is met de natuur, hoe ze de natuur kunnen ‘lezen’ en hoe ze erin slagen om samen te leven met het wildleven.
Overdag delen de krijgers hun bushcraft-vaardigheden en hun eeuwenoude kennis van eetbare en medicinale planten uit de eerste hand. ’s Avonds slaan we ons kamp op op een mooie plek in de natuur en bereiden we samen het avondmaal op een knisperend kampvuurtje. De Maasai-mannen delen met ons hun eeuwenoude gebruiken en rituelen die vandaag de dag nog steeds onderdeel zijn van hun diepgewortelde cultuur. Na een avond vol verhalen is het dan tijd voor een nacht onder de sterrenhemel.
Er zijn reizen om een leven lang te koesteren. Beelden die op het netvlies gebrand staan en zich nog dagelijks vol kleur en levendigheid in het geheugen afspelen. Herinneringen die je op een onbewaakt moment als een warme vloedgolf overspoelen en in hun wake een gelukzalige glimlach op je gezicht achterlaten. De groepsreis Costa Rica – Puur natuurvoldoet zonder enige moeite aan voorgenoemde criteria. Ondergetekende kreeg – door een speling van het lot – een week voor afreis de kans om zich in te schrijven en kwam terug met een trekrugzak vol prachtige verhalen. Een reisverslag in zes etappes, van de Arenalvulkaan tot de parelfijne zandstranden van Montezuma en de bedrijvige hoofdstad San José.
– Etappe I: La Fortuna, in de schoot van de vulkaan
De dichte, witte mist die de top van Arenal (1657 m) omsluiert en als vers gesponnen suikerspin aan de vulkaanflanken kleeft, klaart slechts zelden op. Soms doemen uit de nevel enkel de ruwe contouren van de vulkaan op, soms kan je de versteende lavastromen in het fijnste detail ontleden. De vulkaan was laatst actief in 2010, maar met regelmaat zijn boven de explosiekrater rookpluimen waar te nemen en valt onder de dunne aardkorst een diep en dof gerommel te horen.
Nevel en regen zijn een constante tijdens onze eerste dagen in Costa Rica, maar het deert niet. De uitgestrekte regenwouden van het Parque Nacional Volcán Arenal, genesteld aan de voet van de vulkaan, schieten voor onze ogen metershoog op en lijken met elke seconde die voorbij tikt te groeien. Door het unieke microklimaat en de vruchtbare vulkanische bodem wordt alles overwoekerd door reusachtige varens, palmbomen, bromelia’s, heliconia’s en andere weelderige tropische plantengroei. Nog kleurrijker dan de flora zijn de vele felgekleurde vogels en kikkers die zich in het ondoordringbare bladerdek en bij de riviertjes schuilhouden.
Na enkele wandelingen, via verschillende hangbruggen en op de aangelegde Bogarin Trail, mogen we toekans, papegaaien, groene en blauwe suikervogels en verschillende soorten kolibries van ons lijstje afvinken. Ook kleurrijke gifkikkers, neusberen, leguanen en enkele schuchtere luiaarden passeren voor het erg bedrijvige oog van onze lens. De brulapen laten zich voorlopig enkel horen, hoe goed de imitatielokroep van onze innemende reisleider ook mag zijn…
– Etappe II: de nevelwouden van Monteverde
De mistige nevelwouden van Monteverde liggen een stuk hoger dan de regenwouden van Arenal en vertoeven daardoor haast onophoudelijk met hun hoofd in de wolken. De hoge luchtvochtigheid en soms broeierige temperaturen zorgen voor een enorme biodiversiteit aan fauna en flora. De mythische Quetzal, een bijna sacrale vogel voor de Maya’s en Azteken, voelt zich er wonderwel thuis tussen de gesluierde boomtoppen. Met zijn glanzend roodgroen verenkleed en sierlijke staart praat de Quetzal niet enkel huismussen een minderwaardigheidscomplex aan, ook menig andere paradijsvogel verbleekt in vergelijking. Een blik op deze goddelijke vogel is ons tijdens onze wandelingen door het nevelwoud niet gegund, maar dat is slechts uitstel, geen afstel! I’ll be back.
Het privéreservaat Santa Elena ligt net naast Monteverde en beschikt over verschillende wandelroutes (12 km in totaal) en een observatietoren waarop je prachtige vergezichten krijgt voorgeschoteld. De slingerende wandelwegen van Santa Elena zijn een stuk rustiger dan die van Monteverde, de keuze valt ons dan ook niet erg zwaar. De stilte in het woud is loodzwaar, intimiderend bijna, alsof elk geluid de heilige band tussen het woud en zijn inwoners zou verbreken. We besluiten dan ook maar in stilte te genieten van de buitenaards hoge boomtoppen, gehuld in een mystieke, melkwitte waas en de zware, van dauwdruppels doordrongen lucht.
– Etappe III: Rincón de la Vieja
Verder noordwaarts, richting het vulkanisch gebied Rincón de la Vieja en de machtige waterval Catarata la Cangreja. De overlevering wil dat hier, in deze afgelegen uithoek van Costa Rica, niet enkel natuurlijke maar ook bovennatuurlijke krachten aan het werk zijn. Rincón de la Vieja betekent zoveel als “gebied van het oude vrouwtje”. De stoom en rook van de talrijk aanwezige solfataren, borrelende modderpoelen en stinkende zwavelputten zouden voortkomen uit haar vreselijke toorn… of omdat ze een maaltijd klaarstoomde voor vermoeide reizigers. Zoals wel vaker met legendes durven ze al eens een loopje nemen met de waarheid. Wat er ook van aan is, Rincón de la Vieja is een heel stuk droger dan Arenal en Monteverde en onze doorweekte kleren en doorregende haren krijgen dan ook heel even de kans om te herademen.
Een pittige wandeling en een stevig stukje klim- en klauterwerk brengen ons naar de Catarata la Cangreja (foto), een prachtige waterval die zich vanop grote hoogte aan een rotvaart naar beneden stort. De apengeluiden hadden ons tijdens onze voorbije wandelingen op onze honger laten zitten: klank zonder beeld. In Rincón hebben we het geluk aan onze zijde. Een grote troep bruine slingerapen verhuist boven onze hoofden van domicilie. Wanneer ze ons in de smiezen hebben, valt de logistiek heel even stil. Na een intens potje apengapen (wie staarde precies naar wie?), trekken ze rustig verder, een beetje verwonderd over wat voor vreemde uitheemse zoogdieren de parkwachters nu weer toegang hadden verleend.
Diezelfde uitheemse zoogdieren besluiten bovendien om zich de dag erop in te smeren met vulkanische modder (foto)… voor het plezier, begrijpen wie begrijpen kan. Een korte maar intense paardrijtocht brengt ons in de namiddag naar de tweede waterval. Het water is bitter koud, maar niemand twijfelt een seconde. Het strijklicht valt tussen de bomen door en doet de waterspiegel glinsteren. Een klein en kostbaar moment, ontnomen aan de tijd, helemaal voor ons alleen.
– Etappe IV: Ensenada en de Golf van Nicoya
Nauwelijks bekomen van de intense ontmoeting met onze verre neven, reizen we verder richting de laaglanden van Guanacaste. De afgelegen Ensenada Lodge, een zeer gerieflijk arendsnest bovenop de kliffen, kijkt uit over de baai van Nicoya en is – zonder overdrijven – een klein paradijsje. De salamanders en vogelspinnen in je kamer moet je erbij nemen. Die laatste doen trouwens geen vlieg kwaad, nu ja, wel een vlieg, maar wij hebben niets te vrezen.
Vanop de krakkemikkige pier van Ensenada, op Jackson Pollock-achtige wijze versierd door de talrijk aanwezige zeevogels, trekken we gemotoriseerd het kalme water van de baai op. De kapitein, een blijmoedig man met gegroefd gezicht, vaart ons naar enkele plaatselijke vissers, die druk in conclaaf zijn met een kolonie geduldige pelikanen. De magere vangst blijkt echter te schraal om te delen met de grote zeevogels, die dan ook mondjesmaat afdruipen. We zetten koers richting de mangroves aan de kustlijn, op zoek naar krokodillen, net als vogelspinnen niet meteen de meest geliefde beestjes in de groep. De krokodillen geven die dag niet thuis, maar de wondermooie zonsondergang boven de baai maakt dat gemis ruimschoots goed.
– Etappe V: Montezuma
Tijd om het schiereiland Nicoya van wat dichterbij te gaan verkennen. De voorbije dagen zagen we vanuit Ensenada (het ‘vasteland’) de oranjerode zon als een schommelend waxinelichtje boven de bergen van Nicoya neerzijgen, nu zetten we ook voet aan wal op het schiereiland. Onze goedlachse (en immer betrouwbare) chauffeur Adémar brengt ons naar Montezuma, een klein kustdorpje aan de zuidoostkust van Nicoya. Het is een ietwat bevreemdende ervaring om na tien dagen wildernis en natuur plots in een dorpje met toeristische voorzieningen aan te komen. Er zijn bars, toeristische winkeltjes, hostels en zelfs een voorzichtige poging tot nachtleven. Gelukkig is er ook de onmetelijk grote Stille Oceaan en het geluid van de golven die op de rotsen breken of iets zachter tegen het mulle zand aanspoelen. We schakelen een versnelling lager. De jungle kruipt in je kleren en vooral in je spieren. De rust is welgekomen.
Alvorens we ons in slaap laten wiegen, kiezen we nog voor een laatste intiem momentje met de jungle. Tijdens een canopy tour zoeven we aan stalen kabels door het dichte tropische bladerdek. De kapucijn- en brulapen die zich af en toe laten zien, kijken rustig toe. Met onze beperkte behendigheid zijn we niet meteen een territoriale dreiging.
– Etappe VI: San José en Irazú
De confrontatie met de Costa Ricaanse hoofdstad San José is hard. Het stadscentrum is chaotisch, onverbiddelijk en oorverdovend luid. Opdringerige straatverkopers laten je geen seconde ongemoeid. Op elke straathoek worden luidkeels ticketjes voor de staatsloterij aangeprezen. Boerenbedrog, maar voor veel Costa Ricanen een klein stukje hoop, een houvast. De armoede slaat wild om zich heen. De werkelijkheid sijpelt traag maar zeker binnen. Al is Costa Rica het meest welvarende land in Centraal-Amerika, we mogen de ogen ook niet sluiten voor wat zich werkelijk afspeelt. Het leven is duur, vergelijkbaar met België, maar de lonen liggen een heel stuk lager.
Onze reisleider Polle, een hartelijke en integere Nederlander met een encyclopedische kennis over de natuur, woont al twintig jaar in La Fortuna en vertelt over de moeilijkheden in Costa Rica en de gigantische impact die de coronacrisis heeft gehad, niet noodzakelijk op medisch vlak, maar wel financieel. Toerisme is een enorm belangrijke bron van inkomsten. Het voorbije anderhalf jaar is loodzwaar geweest voor heel wat Costa Ricanen. Verschillende hotels, lodges en toeristische bedrijfjes hebben de boeken moeten neerleggen. Een kleine waarschuwing voor wanneer we weer blind grenzen gaan sluiten.
De laatste dag van onze reis brengt ons naar de machtige Irazúvulkaan, een van de weinige vulkanen in Costa Rica waar je nog tot vlak bij de krater kan komen. De lucht is doordrongen van een lichte zwavelgeur, maar daar zijn we na onze avonturen in Rincón de la Vieja zo goed als immuun voor. We zijn gezegend met een heldere hemel, althans het eerste uur van onze wandeling. Daarna komt de mist stevig opzetten en wordt het zicht beperkt tot amper twee meter rondom.
De vulkaan slaapt, vederlicht. In 1963 was Irazú voor het laatst actief, met asregens die helemaal tot in San José en Cartago reikten. De verschillende explosiekraters hebben ondertussen een groen laagje gekregen. Op de versteende lava groeien nu stekelige struiken en grassen en hier en daar een eenzame boom. Een waardige afsluiter voor een prachtige rondreis!
Ere wie ere toekomt: Polle en Adémar, voor wie geen moeite te groot was. Pieter, voor het uitstippelen van de route. Bunkhouse om alles tot in de puntjes te verzorgen en ons na lange tijd zonder reizen een beetje perspectief te bieden. En uiteraard de groep, 11 verschillende en boeiende karakters met een gemeenschappelijke voorliefde voor de natuur. 11 wildvreemden die samen rivieren doorwaden alsof het stilstaande beekjes betrof, guaro sours slurpten alsof het water in de woestijn was en voor wie opstaan met een glimlach een vanzelfsprekendheid was.
Om eerlijk te zijn, Mexico-Stad stond nooit echt hoog op mijn bucket list met bestemmingen waar ik altijd al heen wilde. Toen ik mijn vlucht van Brussel naar Mexico-Stad boekte – want dit was de goedkoopste manier om naar Mexico te reizen – verwachtte ik dan ook niet veel van de hoofdstad. Maar ik had het mis!
Na bijna 24 uur reizen en met een zekere angst om mijn eerste bestemming niet te kunnen bereiken, want Mexico was net die dag getroffen door zware aardbevingen, kwam ik eindelijk aan in een stad die veel groter en overweldigender was dan ik had verwacht. Hoewel het personeel op de luchthaven in Miami te blijven en niet naar Mexico te gaan wegens “te gevaarlijk op dit moment” – en inderdaad het vliegtuig was zo goed als leeg – leek de stad me op het eerste zicht vrij veilig. Pas de volgende dag zag ik met mijn eigen ogen de ingestorte gebouwen en de ultieme ellende waarin veel gezinnen zich op dat moment bevonden. Geen dak boven hun hoofd, beroofd van al hun bezittingen, verscheurde families, enzovoort. Schrijnend.
Maar al snel zag ik ook de schoonheid van de stad. Mexico-Stad heeft veel te bieden, en hoewel één van de belangrijkste blikvangers van de stad zeker la Plaza de la Constitución is (informeel bekend als el Zócalo), waren mijn favoriete plekken el Bosque de Chapultepec, de groene long van de stad, en la Torre Latinoamericana, een 204 meter hoog gebouw van waaruit je de stad in al zijn glorie kunt bewonderen. A view you cannot miss!
Teotihuacan
Maar er is meer… Op een uur rijden vind je de oude piramides van Teotihuacán, ook wel de Stad van de Goden genoemd. Hoewel enigszins gecommercialiseerd, is deze plek geweldig, en de schijnbaar eindeloze klim naar de top van de Piramide van de Zon is zeker een wereldwonder! Magisch.
Nog een voordeel van reizen doorheen Mexico? Tequila en Mezcal, zowat overal waar je komt. En er zijn tientallen verschillende smaken, voor het geval je je zou vervelen ;-). Sommige hadden zelfs een larve in de fles, blijkbaar een delicatesse. Oh well… You must try them all!
Reizen door Mexico betekent echter niet alleen nieuwe plekken ontdekken en ronddwalen door steden of flaneren langs piramides. Het gaat ook om dag in dag uit nieuwe mensen ontmoeten en leren van hun ervaringen. Reizen door Mexico is steden bezoeken, culturen leren kennen, je laten verrassen door de prachtige natuur, maar belangrijker nog, het is jezelf ontdekken en gaandeweg groeien. Na tien dagen in de stad te hebben vertoefd had ik al tientallen nieuwe vrienden gemaakt in hostels, op straat, in bars, etc. En hoewel ik had gevreesd dat ik me vaak eenzaam zou voelen, realiseerde ik me dat ik me in mijn hele leven nog nooit zo verbonden en ‘niet-alleen’ had gevoeld, in hostels, op straat, tijdens interviews… En mijn avontuur was nog maar begonnen!
2019 was een zeer speciaal jaar, namelijk het jaar met de geboorte van ons kindje Bunkhouse. We hebben maanden in blijde verwachting uitgekeken naar 25 oktober 2019. Heel wat werk en planning gingen aan deze dag vooraf. We organiseerden begin 2019 focusgroepen met onze doelgroep, namelijk avontuurlijke 20-39 jarige reizigers, om te horen wat hen bezig hield en waar ze naar op zoek gingen in een reis en een reisbureau. Hieruit haalden we zeer veel kostbare informatie waarmee we aan de slag gingen.
Op 25 oktober 2019 werd onze Bunkhouse brand geboren. We lanceerden onze gloednieuwe website, onze sociale media en heel wat nieuwe groepsreizen. En we hielden een heus feest (jaja, echt een feest met mensen dicht op elkaar, met lekkere drankjes, leuke muziek,…!). Deze bevalling verliep eigenlijk zeer vlot.
En het was direct een schot in de roos!
Wie had durven denken dat dit onmiddellijk zou aanslaan bij ons doelpubliek? Wij hadden het gehoopt en onze dromen werden werkelijkheid. De winterreizen zoals Fins Lapland en IJsland, en onze voorjaarsreizen zoals Vietnam, Sri Lanka en Montenegro liepen vol. We were on a roll 😊
Zelf nam ik deel aan onze Namibië en Botswana groepsreis en kon ik een echte bunkproof reis ervaren. Met de tent kamperen in het midden van de Okavango Delta en hier rondvaren met een mokoro, wakker gebruld worden door leeuwen in Etosha National Park, wildlife spotten op safari, de locals ontmoeten op de lokale marktjes, de onmetelijke woestijnlandschappen aanschouwen en de hoogste duinen beklimmen. Het fijnste was dat ik dit alles met een zeer gelijkgestemde, avontuurlijke groep kon beleven.
Wie had ooit gedacht dat het in maart 2020 zo kon keren?
Dit kon zelfs de beste waarzegster niet voorspellen vrees ik. We zagen het coronavirus wel in het nieuws, maar eerst bleef het een onbekend virus dat zich ver van ons bed in China afspeelde. Het kwam steeds dichterbij en met het virus kwam er een heuse periode van paniek en onzekerheid mee.
We probeerden als organisatie
steeds rustig te blijven en zo duidelijk mogelijke informatie te verstrekken in
deze maanden. Dit was uiterst moeilijk omdat regels dagelijks veranderden en
landsgrenzen één voor één gesloten werden. Het was voor ons ook zo vaak een verrassing
wat er die ochtend in het nieuws verscheen.
Er was gelukkig net geen groep op
reis dus repatriëren hebben we niet moeten doen. Maar het werk bestond uit vele
telefoontjes en mailtjes, klanten informeren, mensen slecht nieuws brengen dat
hun reis niet kon doorgaan, alles ter plaatse proberen annuleren, enzovoort. We
hebben hierbij steeds de klant centraal proberen zetten en alles gedaan om het
ongemak zoveel mogelijk te beperken.
Lockdown…
Iets wat we nog nooit eerder ervaarden of van gehoord hadden. We probeerden er bij Bunkhouse het beste van te maken en inspireerden mensen met onze reisblogs, wereldse muziek op een Spotify lijst, boekentips, documentaires en bunkproof reizen om naar uit te kijken. DREAM NOW, TRAVEL LATER werd de slogan van deze periode!
We voelden de Staycation aankomen
En schoten snel in actie om ons aanbod binnen België te ontwikkelen. Geïnspireerd door de serie GR5 namen we de kaart erbij en stippelden we heel wat driedaagse weekendjes uit. Zo konden onze Bunkhouse fans deze zomer al kamperend de geheimen van Vlaanderen ontdekken en haar mooie natuur langs de GR5.
Naast deze weekends organiseerden
we trektochten doorheen de Ardennen. Heel wat mensen ervaarden zo voor de
eerste keer hoe het is om een meerdaagse trektocht te doen op eigen houtje met
het dragen van eigen materiaal. Voor velen een zeer positieve ervaring! Met
deze staycation creëerden we ook het besef dat je niet ver weg moet gaan om je
volledig omgeven te voelen door natuur en er even helemaal uit te zijn.
Buiten de trektochten boden we
een dag surfen en een graffiti tour aan aan onze Belgische kust, een
multi-avontuur in de Ardennen met onder andere klimmen en mountainbiken, en een
dag dierenfotografie tussen de wilde dieren in een sanctuary.
Zo hebben we zelf toch sterk genoten van onze bunkproof en
coronaproof zomer. En het belangrijkste van allemaal: we hebben heel wat mensen
kunnen laten meegenieten!
En dan nu een herfstdipje
Iedereen zit terug vaker thuis, we krijgen niet veel goed nieuws en ook het weer zit niet mee. Velen hadden liever op zonnige bestemmingen of in net heel koude oorden gezeten en met ons de mooiste plekjes op onze wereldbol ontdekt.
Tijd voor een opbeurend iets dachten we dan ook
1 jaar Bunkhouse willen we niet onopgemerkt voorbij laten gaan en daarom tijd voor een feestje! Niet een heus feest op kantoor zoals vorig jaar, maar wel een online fotofeest, waarbij mensen ons in hun favoriete travel foto taggen en er een reischeque ter waarde van 150 EUR kan gewonnen worden.
Dus met deze positieve noot besluiten we ons 1 jaar Bunkhouse en maken we ons klaar om er voor een 2de jaar Bunkhouse terug in te vliegen. We plannen heel wat nieuwe trips DICHTBIJ in het voorjaar en de zomer van 2021 en lanceren deze in december.
En we gaan verder blijven dromen en plannen want dat kan niemand ons afnemen! Dromen en plannen om dan in 2021 terug te REIZEN 😊
Normaal ben ik dus eerder fan van de verre reizen. Maar omdat 2020 de zomer van de staycation bleek te worden ging ik dit jaar dan maar op zoek naar iets leuks in eigen land. Iets dat qua actie en avontuur toch minstens in de buurt diende te komen van drie weken backpacken in Nepal. Of zoiets. Bunkhouse travel had de staycation ook zien aankomen, en zette daarom een hele reeks weekends in eigen land in de aanbieding, gaande van Oostende tot de Hoge Venen. Ik koos er een driedaagse trekking in de Ardennen uit, met de best wel stoere benaming ‘Dwars door het Ardense massief’.
De wandelroute: 55km
Op vrijdagochtend zouden we onze trekking in de Ardennen starten in de Hoge Venen, nabij Eupen, om de volgende dag via Malmédy en de vallei van de Amblève in Stavelot aan te komen, en tot slot op zondagnamiddag vanuit Trois-Ponts terug huiswaarts te reizen, met tegen dan in totaal zo een 55km in de benen.
We zouden dat alles doen met volledige bepakking: tent, slaapzak, matje, kookgerief en eten. Een trekking back to basics, quoi, met ook nog eens een slordige 12 kilo op je rug.
Nu heb ik wel al vaker een meerdaagse trekking gedaan. Ik struinde bijvoorbeeld zes dagen rond in de Himalaya en nog geen jaar geleden beklom ik zelfs de Kilimanjaro. Een trekking in de Ardennen, piece of cake, zou je dan denken. Hier dien ik de kanttekening te maken dat ik op al mijn trekkings in verre oorden steeds een dozijn locals ter beschikking had, zowel om mijn bagage te dragen als om de tent al opgezet te hebben tegen de tijd dat ik mijzelf tot het eindpunt van de dag gesleept had, om dan ook nog eens voor mij een potje te koken, zodat ik bij aankomst slechts mijn voetjes onder de door hen gedragen tafel diende te schuiven.
De locals in de Ardennen zijn op dat vlak beduidend minder bereidwillig. Zo komt het dat ik dus voor de eerste keer in mijn leven op een trekking zelf drager zou spelen. Een experiment, om te zien of ik dat na deze trekking in de Ardennen misschien elders ook nog eens zou willen overdoen.
Benieuwd naar het volledige verhaal? Lees haar dagboek hier!
Van vroeg in het voorjaar tot het najaar kan je op deze
prachtige plaats in Europa genieten van een zalig zonnetje. Wij trokken er in
september naartoe en het was er fantastisch!
Met een groepje vrienden wouden we nog eens genieten van de
Europese zomer vooraleer de herfst eraan kwam en reisden we af naar de
prachtige Algarve. Eerlijk gezegd hadden we niets opgezocht over onze
bestemming en wauw, wat waren wij aangenaam verrast!
Zo’n prachtige natuur, zo’n gezellige stadjes, zo’n
vriendelijke Portugezen, zo’n idyllische baaien, zo relax,… zo onverwacht mooi!
Ik moet zeggen dat deze prachtige regio onderbelicht is
binnen Europa. Wat eigenlijk wel goed is want hierdoor wordt ze niet
overrompeld door toeristen zoals de stranden in Spanje, Zuid-Frankrijk of Italië.
Zelf vind ik het de mooiste kuststreek die ik tot nu toe in Europa heb mogen
aanschouwen.
Wat me het meeste trof, was de gloed van de ondergaande zon
op de goudgele zandrotsen. Dit zicht ga ik nooit vergeten en was haast
emotioneel. Zo’n mooie goudgele omgeving. Je wordt er helemaal warm van. Deze
zandrotsen zijn vrij poreus waardoor de zee er stevig kan in hakken en heel wat
inhammen en verborgen ruimtes creëert in de rotsen. Je klimt op de toppen van
de kliffen voor een spectaculair uitzicht en daalt af met gammele trapjes naar
vergeten hoekjes waar de zee komt piepen. De goudgele rotsen steken sterk af
tegen de azuurblauwe zee, steeds met het ruisend achtergrondgeluid van de
golven.
We wisselden avontuurlijke wandelingen af met een pauze op een terrasje. Als afkoeling doken we in de onverwacht frisse zee. ’s Avonds trokken we leuke stadjes in en kregen we onmiddellijk dat Middellandse zee vakantiegevoel. In historische dorpjes buiten zitten lachen, drinken en overheerlijke vis eten, een lokale zanger met gitaar, de zwoele avond die dat nodige briesje geeft na een volle dag zon, de geur van olijfbomen en citrus in de lucht… Je kan je er misschien iets bij voorstellen.
De natuur wisselden we af met lokale cultuur. Het blijft
uiteraard West-Europa dus heel wat zaken zijn herkenbaar. Toch hebben we enkele
typische Portugese dorpjes gevonden en bezocht zoals Monchique en Tavira. Je
hebt de kuststreek maar als je iets verder het binnenland in rijdt, wordt het
landschap bergachtiger en daar liggen deze authentieke dorpjes verstopt.
Portugezen houden enorm van genieten en leven van dag tot
dag. We lieten ons mee verrassen.
Er was ook zeker niet teveel volk. We hebben echt hele kustwandelingen gedaan en “it was just us”. Locals vertelden ons wel dat we een goede periode gekozen hebben want dat het toch koppenlopen kan zijn van juni t.e.m. eind augustus.
Ten slotte is deze regio ook zeer bekend voor avontuurlijke activiteiten zoals cliff jumping, suppen en surfen: alles in en rond het water. Heerlijk!
We waren er 10 dagen en hebben ons geen één dag afgevraagd wat we konden doen. De Algarve is zo divers en ieder vindt er wat hij/zij zoekt. Is het nu natuur, de zee, lokale cultuur, avontuur of “just a good time”!
